إلهام مانيز اليومي

مانيز از زخم تا انتخاب

گاهی بعضی تصمیم‌های زندگیمان را با تروماهایمان می‌گیریم. راستش را بخواهید، شاید خیلی از مسیرهایی که تا امروز رفته‌ایم، تحت تأثیر چیزهایی بوده که شکستمان نداده، اما جای زخمش را روی دلمان گذاشته است.

اما آدم‌ها در طول تاریخ نشان داده‌اند که از دل همین زخم‌ها، گاهی توانسته‌اند دردی از جامعه را برطرف کنند. و گاهی هم، همان زخم، خودشان را تبدیل به یک زخم تازه روی پیکر جامعه کرده است.

این ما هستیم که تصمیم می‌گیریم به تروماها چطور نگاه کنیم.

امروز داشتم پادکستی از دکتر سهیل رضایی گوش می‌دادم. می‌گفت تروماها جز جدایی‌ناپذیر زندگی همه‌ی ماست و قرار نیست نباشند. فقط این ما هستیم که با کار روی خودمان، می‌توانیم آنها را به یک راه‌حل تبدیل کنیم، یا بگذاریم رنجشان تا ابد با ما بماند.

این چند سال، تلاش کردم با شناخت خودم و کار روی شخصیتم، آدم بهتری بشوم. نه برای اینکه کامل باشم، بلکه برای اینکه شاید روزی بتوانم یک درد کوچک از این جهان را کمتر کنم.

راه طولانی است. اما امیدوارم.
— حسین شیروانی